من…؟
در خانۀ پدری” من” نشانۀ خودخواهی اهل خانه است.
نشانۀ جدایی از هم، تنهایی، تسلیم، شکست و از هم پاشیدن…
نشانۀ غرور ویرانگر، نشانۀ نفس عصیانگر …
نشانۀ جهل سوزان، نشانۀ برگریزان…
حال آنکه ، چه زیباست در کنار هم ایستادن در برابر طوفان سهمگین مشکلات، دردها و رنج ها…
چه زیباست در کنار هم پایکوبی و شادمانی به وقت شادی ها…
چه زیباست ترکیب بی بدیلِ اشک و لبخند مردمان رنجدیده
چه زیباست مرور گوشه ای از قصه ای به درازای تاریخ، از دفتر ماندگار خانۀ پدری…
چه زیباست” ما ” بودن.
