فرایضی از مجموعه ادعیه کریسمسیه اثر شیخ منور الدین سید عبداله آل رضا از کتاب صهیفهٔ غربتیه
دعای شب اول:
بارای یگانه بر آورندهٔ آرزوها…
کشورم، ملتم، طایفه ام،فرشتگانت (پدرم، مادرم)، خواهران و برادرانم و هر آن کس را که در مسیر زندگی برخوردم و نعمت درکشان را بر من عنایت فرمودی
تندرست، سربلند، آزاد و رها، خوشبخت و سعادتمند بفرما…
بار کریما…
صلح و صفا آرزوی بندگان تو در این دو روز زندگیست، که گمراهان از آنان به ناحق از دیگران صلب کرده اند…
آرزویشان را بی پاسخ مگذار.
بار رحیما…
فقر دادهٔ تو نیست بر بندگانت، که هر چه مخلوق توست همه نیکیست .
ریشهٔ فقر را خشکاندن در دایره ارادهٔ لایذال تو،ای صاحب عدالت مثل عبارت : کن فیکن، بیش نیست.
